Column: CAD’en met gevoel

5 december 2016

Donderdagmiddag 15.07 uur. Na het zetten van de laatste lijnen van de laatste tekening besprong mij het gevoel van volslagen verwarring. Ik weet het nog goed. Het klamme zweet brak mij uit. Wat moest ik nu? Hoe het verdere leven eruitziet was geheel onduidelijk. Opnieuw bekroop mij het gevoel van lichte paniek. Hoe moest het nu verder? Ik keek, maar staarde in de leegte. Het project waaraan ik maandenlang had gewerkt, was ten einde. Een levenswerk was het niet, maar ik had wel mijn hele ziel en zaligheid gegeven.

“Pling plong. You’ve got mail”, sprak de computer. Hoewel het volume niet hard was, werd de stilte wel wreed verstoord. Enigszins uit balans gebracht door het bericht bleek dat ik weer in de realiteit was beland. Ik werd mij weer bewust van mijn omgeving.
Enigszins ontgoocheld zag ik dat de mail afkomstig was van Hugo, mijn teamleider. Kennelijk had hij op het moment gewacht dat ik de status van het projectdossier had veranderd naar final/closed en daarmee het project had afgesloten. Tijd om te recupereren van het complexe maar mooie project werd mij niet gegund. Morgenochtend 8.30 uur kickoff met het projectteam van mijn nieuwe klus. Zucht. “Live is a bitch.”

Elke keer als een project is afgesloten, komt bij mij dezelfde vraag op: is dit wat ik wil? De vraag stellen is hem beantwoorden... Een werkgever die zo omgaat met mijn gevoel is niet de ware voor mij. Uurtje factuurtje. Het is niet persoonlijk, het is werk. Voor mij ligt het anders. Ik wil verzorgen, verbeteren, onderhouden, koesteren. Ik wil ergens bijhoren. Ik wil wat betekenen voor de maatschappij. Ik besluit de Outlook-uitnodiging voor de kickoff nog niet te accepteren. Eerst kijken of de grote beheerders van infrastructuur, zoals Rijkswaterstaat of de provincie, nog vacatures hebben.

Aangeboden: CAD’er met gevoel voor de zaak. Uw reacties naar redactie@cadmag.nl.

Ing. met gevoel W. Barendsz


Lees hier de vorige column van Willem Barendsz

 

Comments are closed.