Column: Inlooppijn

2 maart 2016

Op weg naar het mini-symposium 3D-ontwerpen. Natuurlijk ben ik op tijd, ruim zelfs. Verveeld stuur ik wat berichtjes naar vrouw, kids, vrienden en collega’s. Ik probeer de tijd te doden tot het moment dat het symposium begint. Alles om maar niet bij het inloopuurtje te hoeven zijn. Toch lukt dat niet. Ik moet nodig plassen en zal dus toch de ongemakkelijke momenten in de ontvangstruimte mee moeten maken.

Mijn eerste gesprekspartner bij de koffietafel heeft duidelijk geen zin in diepzinnigheid: hij is naar deze meeting gekomen om leads te scoren. Dat kan ik merken aan de tijd die hij besteedt aan het scannen van mijn naambordje en het direct wegkijken na het geven van een kort, nietszeggend antwoord. Nog een kopje koffie dan maar.
Mijn tweede slachtoffer om de pijnlijke stiltes te doorbreken reageert min of meer op dezelfde wijze als de eerste. Je begint toch een beetje aan jezelf te twijfelen in zo’n situatie. Zal ik bij de volgende gespreksaanknoping dan toch maar over het weer beginnen of over de keuzemogelijkheden van de volgende leasebak? Is het gemiddelde niveau van de bezoeker zo laag en zijn ze niet capabel om een conversatie met enige abstractie en diepgang te houden?

Met mijn derde koffie in mijn hand beweeg ik mij over de conferentievloer. Ik analyseer nog even die twee afknappers en bedenk me dat ze een iets te krap pak aan hadden, niet bijpassende schoenen droegen, het haar in de plooi hadden gebracht met vet, een pafferig gezicht bezaten en dat de knoopjes van hun overhemden het zwaar te verduren hadden. Terwijl ik erover nadenk, word ik onderbroken door een vriendelijke stem die mij vraagt of ik ver in gedachten ben verzonken. Ik doe mijn relaas en voordat ik het weet zijn we in een heel prettige conversatie verwikkeld over het wel en wee van de gemiddelde bezoeker en natuurlijk over het werken met AutoCAD in drie dimensies.

Mijn dag kan niet meer stuk. Een mini-symposium met goede inhoud, natuurlijk de reden van mijn komst, maar de dag is pas echt beter geworden dankzij het positieve gesprek met een onbekende AutoCAD-vakbroeder. De volgende keer zal ik op het uiterlijk geselecteerde mannen links laten liggen, maar ik neem me voor om wel nog wat te oefenen met het aanknopen van een praatje.

Tips voor een hogere dimensie van een openingszin graag naar redactie@cadmag.nl.

De blije ing. Willem Barendsz

Comments are closed.